Na cidade de Roma, corríase o rumor de que na provincia da Gallaecia, que xa estaba dominada e romanizada, os castrexos queixábanse do dominio romano. Entón, un escritor romano chamado Ovidio desprazouse ata a cidade de Lvcvs Avgvsti (actual cidade de Lugo), nesta mesma provincia. Movido pola curiosidade. Ovidio reuníuse cun ancián castrexo e fíxolle unha entrevista para despois lela na Ágora da cidade de Roma.
Ovidio: Avec, Areazubix, din na capital do Imperio que nesta provincia vos queixades do dominio dos romanos. É iso certo? e de ser así por que?
Castrexo: Avec, home romano. Eu que son un ancián pros teus ollos, xa non me queixo de nada. O que sí che poido contar é a miña experiencia como primeiro nado cidadá deste asentamento. Meus pais naceron libres como fillos da terra e eu nacín xa coma fillo cautivo do Imperio. Penso que unha persoa coma vostede xa entenderá o que quero dicir.
O: ¿Vos dicides que nos os romanos saqueamos os vosos castros, que ten algo de veracidade, aínda así por que nos tedes tanto odio, pois nos trouxemosvos bos inventos?
C: Non creo que sexa odio, se fose así non estaríamos aquí a falar. Os nosos pais non están aquí para opinar. O Imperio trouxo calzadas, impostos, governantes e demais cousas que nós xa tiñamos adaptadas a nosa vida cotiá, mais a vosa forma de vida foi imposta.
O: ¿Como foi a situación ou vida das vosas mulleres e fillos, nos vosos castros?
C: Miña nai naceu nun castro e a diferenza das miñas veciñas tiñan voz e voto nas cousas que tiñan que ver co poboado e a sociedade. Os nenos, fosen homes ou mulleres, nacían iguais uns aos outros.
O: ¿Como vos afixechedes a vivir fora dos castros?
C: Non nos afixemos, foi a realidade que coñecemos. A pregunta podería ser como se afixeron os nosos devanceiros a vivir fóra dos castros. Os meus avós contáronme que foron expulsados do seu castro, para facer os pozos necesaríos para derrubar a montaña na que se situaba o castro e coller o ouro. Os meus avós nunca aprenderon a vivir na cidade, e ademais ríanse deles polas súas alabanzas ás pedras e tamén pola pronunciación que tiñan do latín. O meu avó morreu coa pena de non voltar nunca a súa terra.
O: Polo que lin dos traballos dos meus mestres, a vosa sociedade non ten man de obra escrava, nen interés por ampliar o territorio. ¿A que se debe este motivo?
C: Porque non crían en que a terra fora de ninguén, e como somos fillos da terra non temos poder sobre ela. Na lingua dos meus devanceiros non existe o pronome "ego", existe o pronome "noster", é dicir, non existe o culto ao individuo senón o culto á vida en comunidade.
O: ¿Que opinión ten vostede sobre as futuras xeracións de pobos castrexos, e tamén da súa cultura?
C: Non teño opinión porque xa non queda nada da cultura castrexa, todo o que poden vivir os meus netos non é mais ca unha pobre sombra do que foi e puido ser. A pesares de non estar prohibido o culto aos antigos deuses, cada xeración ve unha maneira máis vergoñosa a sabedoría dos seus devanceiros.
Ovidio compartiu a súa experiencia na Ágora de Roma, onde foi felicitado e apraudido polos patricios. Malia isto nos séculos posteriores a cultura castrexa perdeuse por completo en Galicia. Pequenas reminisciencias quedaron grabadas nos nomes de pobos e antigos lugares de culto, polo que non toda a sabedoría daquela xente foi ignorada.
Ningún comentario:
Publicar un comentario