O tema que se vai expoñer a continuación é un tema típico galego no que dous veciños pelexanse por un ferrado de terra, incluso cheganse a matar como aconteceu neste caso. Este suceso que se vai narrar poderiase comparar co libro de "Crónica dunha morte anunciada" de Gabriel García Márquez, só que o tema en vez de ser o honor dunha muller e o da súa familia, é o tema dos ferrados repartidos entre veciños, vamos o lío de a quen pertencen as terras.
O día 20 de Novembro de 1983, no concello de Gomesende, produciuse o asasinato de catro persoas a disparos que estaban talando árbores nunha finca. A persoa que pegou os tiros era un veciño. Pero para entender todos os sucesos acaecidos hai que analizar a vida do asasino e mais os problemas cos seus veciños, concretamente co asasinado chamado "O Maxistro"e os seus tres acompañantes.
O asasino chamase Marcelino Ares Rielo, alcumado "O Grabelo". Este tivo unha mala infancia. Cando tiña catorce anos, o seu irmán bateulle cun garrote na cachola porque descuidou o rebaño e o lobo atacouno, tendo grandes perdas. Cando tiña 20 anos estoupoulle un artefacto preto e deixouno medio xordo. Xa adulto e casado, foise a vivir a Madrid e tivo varíos negocios hosteleiros, que fracasaron. Dende facía catro anos mercara unha casa con finca en Gomesende, concello de Pol, Lugo, chamada "O Castro". Ata aquí todo ben. O problema comezou co seu veciño José Díaz Folgoso, alcumado "O Maxistro" cando Grabelo pechou a súa finca con verxa e o IRYDA (Instituto de Reforma y Desarrollo Agrario) adxudicoulle o terreo que supostamente era do Maxistro. Dito terreo tiña robles que según dicía Maxistro pertenecíanlle. Os veciños da zona din que Maxistro e Grabelo chegaran a un acordo. Mentres o IRYDA non traspasase o terreo, Maxistro pagaría unha renda a Grabelo e tamén podería levar as árbores correspondentes. Dito acordo verbal anulouse días despois cando Grabelo ameazouno con matalo se pisaba o seu terreo.
O día da desgraza, Maxistro, José Luis Díaz (fillo do Maxistro), José Manuel (cuñado do Maxistro), Cándido Llanes (maderista e dono da empresa), e o seu fillo Javier Llanes (único supervivinte), foron ao terreo prohibido porque pensaban que Grabelo fora coa súa muller e a súa filla de 13 anos a Cádiz ao xuramento de bandeira do seu fillo. Tamén porque Maxistro xa tiña acordado co maderista a venda deses árbores por 15.000 ptas. Pero tiveron mala sorte. Primeiro, porque Grabelo non fora a Cádiz, e segundo porque o seu axudante pasara por diante do terreo por casualidade, e deralle o aviso a Grabelo. Entón Grabelo colleu a súa escopeta e dirixiuse ao terreo e pegoulles tiros a todos e índa por riba de preto, agás a Javier Llanes, que suplicoulle que non o matara porque tiña unha muller e fillos. Tras o acontecido, Grabelo marchou do lugar dos feitos, colleu o coche e dirixiuse a cidade de Lugo. Onde se entregou na comisaría voluntariamente.
No xuízo, nun principio foi condeado a 48 anos e 4 días de cárcere. Unha indemnización de 3 millóns de pesetas a cada viuva e 750.000 pesetas a cada fillo orfo maior de idade, a mais, un millón e medio por cada fillo orfo menor de idade. Os avogados da acusación particular solicitan 30 anos a maiores por cada asasinato e elevar as indemnizacións das viuvas a 6 millóns e 2 millóns para os fillos.
Os informes médicos feitos ao Grabelo aseguran que é un home intelixente e que distingue perfectamente o ben do mal, é dicir, que ten boas facultades mentais, pero que perde os papeis con facilidade. A súa muller recoñeceu que ten un carácter dificil.
Grabelo declarou no xuízo que O Maxistro tentarao matar días antes en medio da néboa e que o día dos asasinatos, antes de coller a escopeta, que era unha FN, con calibre 12 é automática, fora falar cos asasinados e dixo que estes ameazarano cunha motoserra e que lanzaronlle un anciño que rozoulle o costado, tamén que cando marchou para a súa casa enfurecido, os asasinados perseguirono e mais lanzaronlle unha machada. Non recorda cantos cartuchos tiña a súa escopeta e tampouco se a súa filla estaba na casa no momento dos feitos, porque non fora coa súa nai a Cádiz xa que estaba enferma. Tamén alegou que non matara a Javier Llanes, non polas súas suplicas, senón porque unha voz despertouno e viu de súpeto un home ensangrentado a varíos metros.
Ao xuízo foron de testigos, Javier Llanes, que declarou que non o matou polas súas suplicas, e M. Pérez Folgueira, que deulle o aviso do que estaba acontecendo no terreo, pero alegou que non vira nada pero que escoitou os disparos ao lonxe.
Ao final, Marcelino Ares Rielo foi condeado a 14 anos de cárcere por cada asasinato, e unha indennización de 13.750.00 ptas as familias afectadas.
Grabelo foi ingresado no cárcere de Bonxe e despois trasladado ao cárcere de El Dueso. No cárcere estivo instalado na zona da enfermería, e seguiu sendo antisocial e huraño. A súa familia vendeu a finca e mais todas as súas propiedades, por petición de Grabelo, pero Grabelo nunca pagou a indennización. A familia tamén marchou de Gomesende e foise a vivir a cidade de Lugo.
O Grabelo só cumpliu 15 anos de cárcere. Mentres estivo ingresado traballou no cárcere, incluso chegou a ser xefe de cociña, pero tamén pasou o tempo escribindo un libro contando o que pasou aquel día, que agora xa circula polas librerías. Él di que o libro conta a verdade do acontecido, que quere que o mundo se entere. Na actualidade reside en Madrid. Conta nunha entrevista que non sabe o que pasou aquel día, nen porque chegou a matar. O que si di é que eses veciños facíanlle a vida imposible e que incluso chegarono a tentar asasinar unhas catro veces.
O Grabelo o día da súa detención.
Levantamento dos cadáveres.
O Grabelo na actualidade.
Portada do libro do Grabelo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario